Even-strikken-laarsjes

Ze zijn terug van weggeweest! Gerepareerd van kapot in kast gelegen! Er zat een gat in de binnenvoering waardoor je steeds een nare richel voelde (bison kit); het voetbed met losgescheurde zooltjes was ook niet (nieuwe zooltjes); beetje schoenpoets, en huppakee, klaar voor de winter!

Maar de strikjes aan de zijkant gaan nog steeds gewoon steeds los. Nee, die ga ik niet vastzetten met een veiligheidsspeld. En die ga ik ook vast niet vastnieten.
Een lijmpoging is ook niet nodig, ik hou gewoon zó van ze.

Ergo (ik hou niet zo van dit woord, maar vind het hier wel op zijn plaats): het is gewoon flink balen als je degene bent met wie ik aan de wandel ga als ik deze laarsjes draag, boewhahaha!

Over wat de KLAPPERRRRRR had moeten worden...

Mensen, zoals al aangekondigd wilde ik met een klapper van een foto, één van mijn laatste Londense postjes afsluiten. Toen ik het idee aan Ilse vertelde, moest ze lachen omdat ze het geloof ik al helemaal voor zich zag. Toen ik het aan Gemma vertelde, huisgenote uit Leeds en vraagbaak over Britse zeden, riep ze uit: "Oh, they will néver do that! But if you are determined, you should try friday evening; then they are a bit more relaxed"

Dus afgelopen vrijdagavond vroeg ik aan een Brit vlak naast mij of hij mee wilde werken aan mijn grande finale. Eerst snapte hij het niet, toen werd hij rood, en ik werd ook rood, want ik word altijd rood als ik me schaam. "No, I am sorry", hij wilde niet meedoen aan een foto waarop iedereen naar mij zou zwaaien vanaf de tube-bankjes, omdat ik Londen ga verlaten na een half jaar.

Na deze oneervolle afgang had ik de moet niet meer de rest van de carriage te vragen. "Leren durven", zegt Theo Maassen zo mooi in Minoes, maar mijn poor nerves konden echt niet nog een brute afwijzing aan. Buggerbritten; ik ga lekker weer naar Nederland!

Stip

Ilse was er dit weekend, last minute, very gezellie..
Graag zou ik een uitputtende beeldreportage verzorgen..

Echter, mijn fotogeniciteit liet enigszins te wensen over..
Gelukkig kwam er in geval a)
....net een kaboutertje met de Engelse vlag langslopen*!!
En in geval b)
....ben ik zomaar van de foto afgeknipt door onbekende krachten!!

Dat leuke vintage tasje is van de charity!
Die sjaal ben ik zaterdag ergens kwijtgeraakt!
(Mijn hart moet daarom steeds een beetje grienen bij deze foto!)
En Ilse werd voluit door Indiërs gecheckt vanwege haar stip!

*Deze redding van mijn eer was niet mogelijk geweet zonder David de Kabouter, bedankt jongen!

Eens een keer wat anders dan mijn eigen kop op de foto

Ik durf tegenwoordig steeds vaker mensen die ik leuk vind op de foto te zetten. Hier nog een beetje schijterig onder het mom van: "Ik maak een foto van M en K".

Maar kijk, hier ben ik er wel helemaal voor gegaan, en heb ik een heerlijk ultieme toeristenman met bijpassende vrouw en dochter bij Buckingham Palace gekiekt.

Ik heb nog een speciale grande finale in gedachten
Maar weet nog niet of ik dat durf!

Leve London!

Vaak vraag ik me af waarom je in een wereldstad zou willen wonen, als je vaak toch weer je habitat beperkt tot een paar leuke, laagdrempelige restaurantjes en kroegjes. Gisteren daarentegen wist ik het heel even, toen ik op mijn alvast-een-beetje-afscheid-van-Londen-avond met Gemma en Nadine op een ordinaire woensdagavond:

eerst ultrasjiek een aperitief heb gehad in de bar van het Hilton op de 28e verdieping,

daarna ultracheap in een leuke pub Grape Vine thais heb gegeten,

en daarna met de black taxi langs ettelijke Lamborghini's, Maserati's en Porsches naar ultrahip Nobu werd gebracht voor een mojito gold!

Een onvergetelijk leuke avond!

Sister in shoes

M en ik willen vaak ongeveer hetzelfde. Dan is er niets aan de hand. Er zijn bijna altijd twee ongeveer dezelfde. Iedereen blij. M en ik willen ook vaak precies hetzelfde. Dit speelt vooral als het op schoenen aankomt. Wie de schoen past trekke hem aan, en dat doen M en ik ook vol overgave. Zo hadden we ooit in Zuid-Afrika al eens het slipper-incident. Hele leuke zwarte/roze slippertjes van Reef, nog één paar over. Wie mag ze dan, he? Wij vinden dat beiden erg belangrijk. Belangrijk genoeg om eventjes de sfeer voor te laten bekoelen. Allebei niet is ook zonde. Maar wie dan wel? Ik uiteindelijk. Ik moet ook af en toe aan M denken als ik ze draag. "Ach, ze lopen toch niet fijn met sokken aan", denk ik dan, "niets voor M dus". Maar wat wil nu het geval? Heeft M tegenwoordig een lover die haar schoenen geeft! Ze is een ordinaire shoe digger! Afgelopen weekend was M in Londen; ik wil haar schoenen!

Niet voor de zwakkere maagjes...

Al lange tijd leek het me leuk een keer midden in de nacht iets onduidelijks te eten bij een Chinees in Chinatown. Met andere woorden: "number 263, please" zeggen, zonder precies te weten wat de ober vervolgens in petto heeft. Jasper was afgelopen weekend in Londen, en was hier ook wel voor in. Some weird preferences run in families.

Dit was number 263, een soort van tagliatelli-mie met garnalen en een eierdril. Ik heb speciaal detailfoto toegevoegd omdat ik bang bent dat de eerste foto niet genoeg detail biedt. Of het lekker was? Ja! Slorp!

I bet I did the right bet

Ik ging gisteren wedden op Roddick beats Murray met 3-0.
Maar ik had het papiertje niet goed ingevuld, zag ik thuis.
Ik had 5 pond ingezet op Murray beats Roddick 3-0 (odds 11/8)
Wat nu?

"Je eerste ingeving is altijd de beste"
Dus terug naar Ladbrokes en mijn probleem uitleggen?
"Where life leads you, you should go?"
Dus het hierbij laten?

Als ik verander zul je zien dat Murray in 3 sets wint.
Als ik niet verander zul je zien dat Roddick in 3 sets wint.

Ik nam serieus in overweging dat mijn bet de wedstrijd zou beïnvloeden. Best eng, voor een wetenschapper. Gelukkig weet ik dat hersenen ook maar wat in het wilde weg aanmodderen.

Nu heb ik óók 5 pond staan op Roddick beats Murray 3-0 (odds 10/0)
"Verdeel en heers"